“ഇല്ല….”
(സാരമില്ല. വഴിയേ എടുത്തോളാട്ട്രി.. കള്ളി…) (മനസ്സിൽ…)
“അമ്മപ്പൊന്നേ….”
“എന്തോ….”
(ഇങ്ങനെ കൊഞ്ചിച്ച് ” എന്തോ” കേൾക്കുന്നത് എനിക്കൊരു ഹരം ആണ്. പക്ഷെ വായനക്കാരനെ ബോറടിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ വിളിയുടെ എണ്ണം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൻ്റെ 1-5% ആയി കുറച്ചിട്ടുണ്ട്.)
“അമ്മക്കുഞ്ഞേ….”
(രാധികേ…. 🧔🏻♀️)
“എന്തോ….”
“ഇങ്ങോട്ടൊന്നുമില്ലേ?” (പട്ടിക്കുഞ്ഞെന്ന് വിളിച്ചിട്ട് വിളി കേൾക്കാത്തത് കൊണ്ട് വെറുതെയൊന്ന് വിരട്ടാൻ ചോദിച്ചതാണ്.)
പെട്ടെന്ന്, പേടിച്ച പേടമാൻ മിഴിയോടെ എൻ്റെ മാൻകുഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി. ഹൈഡ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എൻ്റെ ചിരി സ്വൽപ്പം ലീക്ക് ആയി.
“ഉമ്മയില്ലേ എന്ന്….”
(അച്ചൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് മറ്റേതല്ലേ?)
ഒരു വലിയ ദീർഘനിശ്വാസം. എന്നിട്ട് അടുത്തേയ്ക്ക് ഒട്ടിക്കിടന്ന് ഞങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രിയിലെപ്പോലെ തലയുടെ സൈഡിൽ പിടിച്ച് മുഖത്ത് മുഴുവൻ കുറേ ഉമ്മ.
അത് കിട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലാണ്… ഞാൻ പിന്നെയും തേൻ കുടിച്ച് 5 മിനിറ്റ് കിടന്നു. എൻ്റെ നെഞ്ചിൽ ചൂടുള്ള ഒരു ചെറിയ പഞ്ഞിക്കൂന പോലെ എന്തോ ഞെങ്ങിയിരിക്കുന്നത് പോലെ… ഞാൻ പതുക്കെ……..
“പൊന്നേ… ചോറ് വയ്ക്കണം. എണീക്കട്ടെ.”
“(Fuck. Thallachi ne sab kuch barbaad kar diya..) ഇന്ന് പോവണ്ട….”
“പോവാതെ പറ്റില്ലല്ലോ…”
“എങ്കിൽ കുറച്ച് ലേറ്റായിട്ട് പോയാ മതി.”
“പിന്നെ…”
എൻ്റെ കൈ പിടിച്ച് മാറ്റി എണീറ്റു. അതെനിക്കത്ര രസിച്ചില്ല. എവിടെ വരെ പോവൂന്ന് നോക്കാല്ലോ…