ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും നോക്കി. എന്റെ ഭാര്യ, ലജ്ജയും ആവേശവും ചേർന്ന്, ഉദയ സൂര്യൻറെ പ്രകാശം പോലെ മുഖത്ത് തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ തിളക്കം കാണുന്നത് എനിക്ക് എന്തോ വല്ലാത്തൊരു മൂഡ് ആണ്.
ഞാൻ (ഫോണിൽ): ഹ്മ്… ഞാനും. ശരി ശരി, ഉടൻ എത്തും.
കോൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും ഞാൻ അവളെ നോക്കി. ചുവന്ന മുഖത്തോടെ അവൾ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
രേവു (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്): അയ്യോ… ഇങ്ങനെ ഇപ്പോൾ എന്നെ നോക്കേണ്ട. നേരെ നോക്കി കാർ ഓടിക്കൂ. (എന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് അടിച്ചു).”
പക്ഷേ ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും അവളെ നോക്കി. അവൾ ചുവന്നു നിൽക്കുന്ന കാണുന്നത് എനിക്ക് അത്യന്തം ഇഷ്ടം. അവൾ പിന്നെ ‘ദേഷ്യം അഭിനയിക്കുന്നത്’ കാണിച്ച്, വണ്ടിയുടെ ഇടത് വശത്തേക്കുള്ള ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്ന് പറഞ്ഞു –
രേവു : ഞാൻ നിന്നെ നോക്കുന്നില്ല.
ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കാർ ഓടിച്ചു. അവളുടെ നാണവും കളിയും എനിക്ക് ഏറെ പ്രിയമാണ്.
ആറു കഴിഞ്ഞു ഏതാനും മിനിട്സിൽ ഞങ്ങൾ ഹോട്ടലിൽ എത്തി. കാർ ബേസ്മെന്റിൽ പാർക്ക് ചെയ്ത്, ലോബിയിൽ ചെന്നു, എലിവേറ്ററിൽ കയറി.
ഞാൻ: ഏതു നില?
രേവു: ഏഴാമത്തെ.
ഞാൻ ബട്ടൺ അമർത്തി. പലതവണ ചെയ്ത കാര്യമായിരുന്നാലും, അവളെ വീണ്ടും നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ചെറിയൊരു ജലസി തോന്നി. അത് അവൾക്കും മനസ്സിലായിരിക്കാം. അവൾ എന്റെ അരികിലേയ്ക്ക് ചേർന്ന് ചേർന്നു പിടിച്ച് പറഞ്ഞു –
രേവു:ഐ ലവ് യു സൊ മച്ച്
ലിഫ്റ്റ് ഏഴാം നിലയിൽ തുറക്കുന്നവരെ അവൾ അങ്ങനെ തന്നെ ചേർന്നുനിന്നു.
ഞാൻ: ഞാനും നിന്നെ അത്രക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുവാടോ… ഐ ലവ് യു ടൂ മുത്തേ.. എന്നും ഇപ്പോഴും.