“” ഇതെന്താ ഐശൂ… ?
നിറച്ചങ്ങോട്ട് വിളമ്പ്.. ഇത് മുഴുവൻ കഴിക്കണം…””
സ്നേഹത്തോടെയുള്ള അവന്റെ ശാസന അരോചകമായാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്..
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു കോരി ചോറ് മാത്രം കഴിച്ച് എണീറ്റു..
അവനെന്തോ വിളിച്ച് പറയുന്നത് കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ അവൾ കൈ കഴുകി ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി..
പ്രശാന്ത് മുഴുവൻ കഴിച്ചിട്ടാണ് എണീറ്റത്.
അവൻ ചെല്ലുമ്പോ അവൾ നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ച് മലർന്ന് കിടക്കുകയാണ്..
കണ്ണ് തുറന്നാണവൾ കിടക്കുന്നത്..
“എന്തേ ഐശൂ ഒന്നും കഴിക്കാതെ പോന്നു… ?..
വിശപ്പില്ലേ നിനക്ക്.. ?”
ഐശ്വര്യ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി..
തന്റെ മാനസിക സംഘർഷം ഒന്നും തന്നെ അവന് മനസിലായിട്ടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി…
“” ഉം… വിശപ്പുണ്ട്… നല്ല വിശപ്പുണ്ടെനിക്ക്… അതെങ്ങിനെ മാറ്റും. ?.
പ്രശാന്തേട്ടൻ പറ… എന്റെ വിശപ്പ് ഞാനെങ്ങിനെ മാറ്റണം… ?..””
ഐശ്വര്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ പ്രശാന്തൊന്ന് പേടിച്ചു… പക ആളിക്കത്തുന്ന മുഖം..
സുന്ദരിയായ ഐശൂന്റെ മുഖത്ത് ഇത് വരെ കാണാത്ത ഭാവം..
“” ഐശൂ… നിനക്ക്… കഴിക്കാനല്ലേ… ഞാൻ… ബിരിയാണി… വാങ്ങിക്കോണ്ട് വന്നത്… ?””…
പതറിക്കൊണ്ട് പ്രശാന്ത് ചോദിച്ചു..
ഇവൻ പൊട്ടനാണോ, അതോ പൊട്ടനായി അഭിനയിക്കുകയാണോ.?.
തന്റെ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഇവന് ഇതേ വരെ മനസിലായില്ലേ..?.
“പ്രശാന്തേട്ടാ… നിങ്ങൾക്കിത് വരെ ഒന്നും മനസിലായില്ലേ… ?.
എന്റെ വയറിന്റെ വിശപ്പ് മാത്രാണോ നിങ്ങള് കണ്ടത്… ?.. വയറ് മാത്രമാണോ പെണ്ണിന് വിശക്കുക…?..””