അവന്റെ സംസാരം എല്ലാം കേട്ടു ഞാൻ ആകെ തളർന്നു ഇരിക്കുക ആണ് . ഞാൻ എന്റെ രണ്ടു കൈയും തലയ്ക്കു കൊടുത്തു ആണ് ഇരിക്കുനത്. അപ്പോൾ ഉമ്മച്ചി ആണ് എന്നെ തട്ടി വിളിച്ചത്. ഞാൻ ഉമ്മച്ചിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഉമ്മച്ചി എന്റെ മുടിയിൽ തടക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു. “ നൗഫലെ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് ഇനി ഈ വീട് വിട്ടു തെരുവിൽ ഇറങ്ങേണ്ട . പിന്നെ എന്റെ മോന്റെ ദേഹത്ത് നാട്ടുകാർ കൈ വെക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാൻ വയ്യ. വാപ്പച്ചിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഉമ്മച്ചി ഒരുപാട് കണ്ണീർ ഒഴുകിയതാണ് ഇനി നിന്നെ ഓർത്തു കൂടി ഉമ്മച്ചിക്കു കണ്ണൂര് ഒഴുകാൻ വയ്യ ഇതുo പറഞ്ഞു ഉമ്മച്ചി നേരെ ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു”.
എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നു അറിയാതെ ആയി. ഉമ്മച്ചിയെ തടയണം എന്നു ഉണ്ട് പക്ഷെ അതിനു എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഞാൻ ആകെ മരവിച്ചത് പോലെ അവിടെ ഇരുന്നു. ഉമ്മച്ചി മുറിയിൽ കരയാറി കുറ്റി ഇടുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു.
അവിടെ ഇരുന്നിട്ട് എനിക്ക് സമനില തെറ്റുന്നപോലെ തോന്നി. ആരാ മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിട്ടും റൂമിൽ നിന്നും ഒരു അനക്കവും ഇല്ല. എനിക്ക് ടെൻഷൻ അടിച്ചു ഇരുന്നിട്ട് ഇരുപ്പു ഉറക്കുന്നില്ല. ഉമ്മച്ചിയെ അവൻ വല്ല ഉപദ്രവിക്കോ എന്നു എനിക്ക് പേടി ഉണ്ട്. എനിക്ക് ഇരുന്നിട്ട് ഇരുപ്പു ഉറക്കത്തെ ആയപ്പോൾ ഞാൻ ഹാളിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ഓരോ പ്രാവശ്യവും ആ മുറിയുടെ വാതിലിനു മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോളും അവിടെ നിന്നിട്ടു ആ ഡോറിലേക്ക് നോക്കും. അങ്ങനെ രണ്ടു മുന്ന് വട്ടം ആയപ്പോൾ എനിക്ക് അകത്തു എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്നു അറിയണം എന്നു ആയി. രണ്ടു പേരും മുറിയിൽ കേറിയിട്ടു സമയം ഒരുപാട് ആയി. അവൻ ഉമ്മച്ചിയെ ഉപദ്രവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വെല്യ പേടി.