രജനി ഞെട്ടി വിറച്ചു പോയി.
എന്റീശ്വരാ… ഇത് സ്വർണമാണ്… അതും മൂന്നര പവൻ… ഇത് തനിക്കായി അച്ചൻ വാങ്ങിയതാണോ… ?
ഇത് സ്വർണം തന്നെയാണെന്ന് അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
“അച്ചാ… എന്തിനാച്ചാ ഇത് വാങ്ങിയേ ?”
കരയുന്ന പോലെ രജനി ചോദിച്ചു.
“എന്താ… എന്റെ പൊന്നിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ,…?”
ചിരിയോടെ ശിവരാമൻ ചോദിച്ചു.
രജനി ഒറ്റ വീഴ്ച.. അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക്.
തലയുയർത്തി അവൾ അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ വായിലാക്കി കടിച്ചൂമ്പി.. അയാൾക്ക് വേദനിക്കുന്ന രീതിയിൽ തന്നെയാണ് അവൾ കടിച്ചത്. കുറച്ച് നേരം അയാൾ സഹിച്ച് നിന്നു.
പിന്നെ ബലയായി അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വേർപെടുത്തി.
അയാൾ നോക്കുമ്പോ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ എന്തിനാ അച്ചാ… ?
ഇതിനെത്ര പൈസയായിക്കാണും… എനിക്കിതൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു അച്ചാ…”
സന്തോഷം കൊണ്ട് വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ലെങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞതങ്ങിനെയാണ്.
സ്വർണത്തിനോട് വലിയ ഭ്രമമൊന്നും രജനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല. ഉള്ള ആഭരങ്ങൾ തന്നെ അവൾ കെട്ടാറില്ല.കല്യാണത്തിന്റന്ന് ആഭരണങ്ങളെല്ലാം കെട്ടി എന്നല്ലാതെ അതെത്ര പവനുണ്ടെന്ന് പോലും അവൾക്കറിയില്ല.
അന്ന് അഴിച്ച് വെച്ചിട്ട് പിന്നെയത് നോക്കിയിട്ട് പോലുമില്ല.
പക്ഷേ, ഇത്…
ഇത് താനഴിക്കില്ല… ഇതെന്റെ അച്ചൻ സ്നേഹത്തോടെ വാങ്ങി, കെട്ടിത്തന്നതാണ്. ഇതെന്നും തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച് കിടക്കും.
“ഇതിന്റെയൊരു കുറവാ എന്റെ പൊന്നിന് അച്ചൻ കണ്ടത്… അതാ വേഗം പോയി വാങ്ങിയത്…”
“കള്ളനാ അച്ചൻ… ഇത് വാങ്ങാനാണല്ലേ ആശുപത്രിയിലേക്കാണെന്നും പറഞ്ഞ് പോയത്…”?