രണ്ടാം യാമത്തിലെ പൂനിലാവ് 1 [സ്പൾബർ]

Posted by

കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് അവനൊന്നും കേൾക്കാനായില്ല. ചെവിയിൽ മൂളൽ മാത്രം.. സഹിക്കാനാവാത്ത വേദനയും.

ചെവി പൊത്തിപ്പിടിച്ച് അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“തമ്പുരാട്ടീ… ഇനി തല്ലല്ലേ… ഞാനെല്ലാം പറയാം… “

ഇരയുടെ കരച്ചിലിന് പുല്ല് വില കൽപിക്കുന്ന തമ്പുരാട്ടിക്ക് അവന്റെ കരച്ചിൽ ഒരു മനസലിവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.

“ പറ… എന്നെപ്പറ്റി എന്തൊക്കെയാ ആൾക്കാർ പറയാറ്… ? “

“അത്… തമ്പുരാട്ടിയുടെ പൂറിന് നല്ല കനമാണെന്ന്…”

വേറെ നിവൃത്തിയില്ലാതെ മുരളി പറഞ്ഞു.

“അതിന് അവരാരെങ്കിലും അത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോടാ… ?”

“തമ്പുരാട്ടി കാറിൽ പോകുമ്പോ… അവർ… തമ്പുരാട്ടിയെ നോക്കും…”

“എന്നെ കണ്ടാലെങ്ങിനെയാടാ അതിന്റെ കനം അറിയുക… ?”

“ അവര്… വെറുതേ… പറയുന്നതാ തമ്പുരാട്ടീ…”

മുരളിയുടെ ഉത്തരം വേഗം വേഗം വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

“അപ്പോ നീയെന്ത് പറയും… ?””

“ഞാൻ… ഞാനൊന്നും പറയാറില്ല….”

“കുറച്ച് നേരത്തേ നീയത് കണ്ടില്ലേ… ഇനി നീയെന്ത് പറയും… ?”

തമ്പുരാട്ടി തന്നെ തല്ലാൻ മനപ്പൂർവം ഓരോ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയാണ്.

“ഞാൻ പറഞ്ഞു നിന്നോട്….രണ്ടാമത് എന്നെക്കൊണ്ട് ചോദിപ്പിക്കരുതെന്ന്…”

“അത്… തമ്പുരാട്ടീ… അത്.. നല്ല… കനമുണ്ട്…”

“ ഏത്… ?”

“ത… തമ്പു… തമ്പുരാട്ടി.. തമ്പുരാട്ടിയുടെ പൂറ്…”

വിറച്ചു കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു.

“ഉം… ഇനി വേറൊരു ചോദ്യം… എന്നെ കിട്ടിയാ നീ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ..എന്താ അത്… ?”

അടി കിട്ടിയാലും വേണ്ടില്ല. ഇനിയൊന്നും താൻ പറയില്ലെന്ന് മുരളി മനസിൽ കരുതിയതേയുള്ളൂ… നിലത്ത് വെച്ച അവന്റെ കാലിൽ തമ്പുരാട്ടി കയറി നിന്നു. നിലത്ത് കിടക്കുന്ന പുഴുവിനെ പോലെ അവന്റെ കാല് യമുന ചവിട്ടിയരച്ചു.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *