“ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ അവനെ നല്ലപോലെ കാണാൻ പറ്റി.. പാവം പയ്യൻ നാണിച്ചു തലകുമ്പിട്ടാണ് അവൻ നടന്നിരുന്നത്.. കരയുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.. മായ മിസ് അവന്റെ പിന്നിൽ തന്നെ അവനെ തെളിച്ചു കൊണ്ട് പോവുന്നപോലെ നടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.. ഈ പെൺകുട്ടികളുടെ ബിൽഡിങ്ങിൽ അവൻ കൈപൊത്തി അവന്റെ മുൻഭാഗം കവർ ചെയ്ത് പിടിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ മിസ് അവന്റെ ചന്തിക്കടിച്ചു അവനോട് കൈമാറ്റാൻ പറഞ്ഞു.. പിന്നെ ഈ വരാന്ത മുഴുവൻ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും രണ്ടുപ്രാവശ്യം അവനെ നടത്തി…. അന്നേരം അവന്റെ ചുക്കുമണിയുണ്ടല്ലോ ചുരുങ്ങി കിടക്കുവായിരുന്നു.. അവന്റെ മണിസഞ്ചിയും തൂങ്ങിയിരിക്കായിരുന്നു… പാവം പയ്യൻ..”
ആശ്ചര്യം മനസ്സിലൊതുക്കികൊണ്ട് കവിത അതുകൂടി പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിച്ചപ്പോൾ സോനാ പറഞ്ഞു..
“ഇനി അവൻ എന്തായാലും ട്രിഗണോമെട്രി മറക്കില്ല..”
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ പക്ഷെ ഷൈനിയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഇടിമുഴുങ്ങി..
“എന്നാലും അവർക്കെങ്ങനെയാണ് ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നത്.. ഇതൊക്കെ human rights പ്രശ്നമല്ലേ… അവനു പാരന്റ്സിനോട് പറഞ്ഞാൽ തീരാവുന്നതേയുള്ളൂ ഈ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്ന്റെ കാര്യം..”
ഷൈനി ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നമ്മുടെ പാരന്റ്സും കൂടി സമ്മതിച്ചിട്ടാണ് ഇതൊക്കെ.. മാർക്ക് കൂട്ടാൻ എന്ത് ശിക്ഷയും കൊടുക്കാം ചോദ്യം ചെയ്യില്ല എന്ന അവരുടെ മൗന സമ്മതം ഉള്ളത് കൊണ്ടുകൂടിയാ ഇതെന്നാ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്..”
” അതൊരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല.. എന്റെ പപ്പ അതിനൊന്നും കൂട്ടുനിൽക്കില്ല..”
ഷൈനി ഒരു ആത്മഗതമെന്നോണം പറഞ്ഞു..