” അമ്മയുടെ അച്ചു കുട്ടന് എന്നാ പറ്റി… മുഖത്തൊക്കേ എന്താ ഒരു സങ്കടം പോലെ…”
അല്ലേലും അമ്മയങ്ങനെയാണ് എൻ്റെ മുഖമൊന്നു മാറിയാൽ അത് മനസ്സിലാവും
ചിലപ്പോ ഇതായിരിക്കും പൊക്കിൾകൊടി ബന്ധത്തിൻ്റെ പവർ…!!
ഞാൻ അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഒന്നുമില്ലെന്ന് മറുപടി കൊടുത്തു..
“എന്നാ വാ അമ്മയെ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാൻ സഹായിക്ക്…” അതുംപറഞ്ഞ് മുടിയിലുടെ ഒരിക്കൽകൂടി വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ച ശേഷം അമ്മ എൻ്റെ അടുക്കൽ നിന്നും അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി…….ഞാൻ ടൈം പീസിൽ സമയം നോക്കി ഡിസ്പ്ലെയിൽ എട്ടര എന്ന് തെളിഞ്ഞു വന്നു.. “ഉയ്യൊ ഇത്രയും നേരം ഞാൻ ഉറങ്ങിപോയോ ” എന്നു മനസ്സാലെ പിറു പിറുത്തൊണ്ട് അമ്മയെ സഹായിക്കാനായി ഞാനും പോയി….
പിന്നെ പണിയെല്ലാം തീർത്ത് ഞാനും അമ്മയും കഴിക്കാനായി ഇരുന്നു.പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ എന്തുകൊണ്ടോ ഒരു മൗനം തളംകെട്ടികിടന്നു..ഭക്ഷണത്തെ ചവചരക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ഡൈനിങ് ഹാളിൽ എടുത്തുനിന്നു…അതിനെ ഭേദിക്കാനെന്നവണ്ണം ഞാൻ ചോദിച്ചു
” അച്ഛ എപ്പൊ വരും…”
” അറിയില്ല..ഒരു അപ്പോയിൻ്റ്മെൻ്റ് കൂടി ഉണ്ടെന്നാ പറഞ്ഞേ…” അളന്നുകുറിച്ച ഒരു മറുപടിയെനിക്ക് തന്നുകൊണ്ട് അമ്മ വീണ്ടും കഴിപ്പിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു…
” അമ്മേ ….അതുണ്ടല്ലോ…എനിക്കീ കെമിസ്ട്രി ലാബിലെ സംഭവങ്ങളോക്കെ ഒന്ന് പഠിപ്പിച്ചു തരുവോ….?? ” ചെറുതായിട്ട് ഒന്നു വിക്കിവിക്കി ആണേലും ഞാൻ ചോദിച്ചു.എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ട ഞാൻ പഠന സംബന്ധമായ ഒരു സംശയം അമ്മയോട് ചോദിക്കുന്നേ..അതിൻ്റെ അമ്പരപ്പ് അമ്മയുടെ മുഖത്തുനിന്നും എനിക്ക് കൃത്യമായി വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്..
” അതെന്താ നിനക്ക് ഇപ്പൊ അങ്ങനെ തോന്നാൻ..!!” ഒരു ആശ്വര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു..
ആ ചോദ്യത്തിനുമുമ്പിൽ എനിക്ക് എൻ്റെ മനസ്സ് തുറക്കേണ്ടിവന്നു.. ഇന്നു നേരിട്ട അവഗണയും പരിഹാസവും എല്ലാം ഞാൻ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോരാളിയോട് പറഞ്ഞു…