നളിനി : ഹ്മ്മ്… പിന്നെ മിഥുൻ ഞങ്ങളുടെ നാടൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ.. ?
മിഥുൻ : ഞാൻ എല്ലാ കൊല്ലവും ഇവിടെ വരുന്നതല്ലേ.
നളിനി : പുറത്ത് വളർന്ന കുട്ടിയല്ലേ.. അതാ ചോദിച്ചേ…
മിഥുൻ : മോന്ക്ക് ഇപ്പൊ എത്ര വയസ്സായി.. ?
തോളിൽ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി മിഥുൻ ചോദിച്ചു.
നളിനി : എട്ടു മാസം…
ഞാൻ : മൂത്ത ആൾ എവിടെ ?
നളിനി : അവൻ താഴെ കുട്ടികളുടെ കൂടെ സെറ്റ് കൂടി…
ദേവകി : അജീ… ഇവളുടെ മുറിയൊക്കെ റെഡിയല്ലേ ?
ഞാൻ : ദാ… എല്ലാം ok യാണ്…
മിഥുൻ : എന്നാ ചെന്ന് വിശ്രമിക്കു… യാത്രാക്ഷീണമുണ്ടാകും… ഞാൻ ചെല്ലട്ടെ..
മിഥുൻ പതിയെ അവിടെ നിന്നു എന്റെ മുറിയിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. ഞാനും ദേവകിയും നളിനിയും കൂടി അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
ഞാൻ : ചെറിയമ്മക്ക് വേണ്ടി എല്ലാം ഒരുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ അറിയിക്കണം…
ദേവകി : നീ പേടിക്കണ്ട, ഞാനും ശ്രീലേഖ ചേച്ചിയും തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു കുറവും വരാതെ ഇവൻ നോക്കുന്നുണ്ട്.
കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ തോളിൽ കിടത്തി മൂളികൊണ്ടു നളിനി പറഞ്ഞു.
നളിനി : ഒരു കുറവുണ്ട്,
ഞാൻ : എന്താ ചെറിയമ്മേ ?
നളിനി : എനിക്ക് ഇവിടെ ഒരു തോട്ടിൽ കെട്ടിത്തന്നാൽ നന്നായിരുന്നു. മോൻ തൊട്ടിലിലെ കിടക്കൂ…
ഞാൻ : അതിന് ഞാൻ ഏർപ്പാടുണ്ടാകാം… കുഞ്ഞിന് വേറെ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടോ ?? അവൻ വല്ലാതെ കരയുന്നുണ്ട്…
നളിനി : ഓ അതോ… കാറിൽ ഒരു ഇരിപ്പായിരുന്നില്ലേ…. അവനു വീട്ടിൽ നിന്നു പാൽ കൊടുത്തതാ… വിശന്നിട്ടാകും…
ഞാൻ : ഓഹ് അതെയോ..