Minnaminug new kambikatha

ഒരു പാവമായിരുന്നു അവൾ.., സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു പച്ചപാവം……! എന്നെ വഞ്ചിക്കെണ്ടി വരും എന്ന ആശങ്കയും…., അച്ഛനെന്ന സ്നേഹക്കടൽ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് വറ്റിവരണ്ടു പോവുകയും ചെയ്തതോടെ.., അവൾ ഒറ്റക്കായി പോയി….! രണ്ടിൽ ഒരാളെയെ സ്വീകരിക്കാനാവൂ എന്ന ഘട്ടം വന്നതോടെ…., വരണമാല്യത്തിനും താലിമാലക്കും പകരം ചകിരി കയർ കഴുത്തിലണിഞ്ഞ് അവൾ ഞങ്ങൾ ഇരുവരെയും ജയിപ്പിച്ചു ആർക്കും ആർക്കുമില്ലാതെ……! ഇന്നേക്ക് ഏഴു ദിവസമായി ഞാൻ പുറം ലോകവും പകൽ വെളിച്ചവും കണ്ടിട്ട് മുറി വിട്ട് പുറത്തിറങ്ങിട്ട്…, അമ്മ നിർബന്ധിച്ച് കഴിപ്പിക്കുന്ന കുറച്ചു ഭക്ഷണം മാത്രം…, അതും അമ്മയുടെ കണ്ണീരിനു മുന്നിൽ തോറ്റു പോവുന്നതു കൊണ്ട്……! അവളുടെ ശബ്ദം ഇനി ഒരിക്കലും എന്നെ തോടി എത്താത്തതു കൊണ്ടു തന്നെ…, ഫോണിലെ സിം കാർഡ് പോലും ഞാൻ ഒഴിവാക്കി….! എങ്കിലും ഇടക്കെ ഞാൻ ഫോൺ ഒാണാക്കി നോക്കും ഡിസ്പ്ലെയിൽ.., അപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം തെളിയും കൂടെ എന്റെ കണ്ണീരും……! ദിവസം ഇത്രയായിട്ടും അന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യമായ് അതു ശ്രദ്ധിച്ചത്….., ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങ്….” അത് വന്ന് എന്റെ ഫോൺ ഡിസ്പ്ലേയിലെ അവളുടെ ചിത്രത്തിനു മുകളിൽ വന്നിരുന്നു….., എന്റെയുള്ളിലൊരു ഇടിവാൾ മിന്നി….., അതെ അവളുടെ മരണശേഷം അത് എല്ലാ ദിവസവും എന്റെ മുറിയിൽ വരാറുണ്ടായിരുന്നു…., കൂറെ നേരം വട്ടമിട്ടു പറന്ന ശേഷം ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്നേ അത് തിരിച്ചു പോവാറാണു പതിവ്…, അവൾ മരിച്ചതിന്റെ ദു:ഖം കാരണം അതു ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടില്ലന്നേയുള്ളൂ….., വിണ്ടും അതെന്റെ ശരീരത്തിനു മുകളിലൂടെ വട്ടമിട്ടു പറന്നു….., പിന്നെ പതിയെ കണ്ണാടിച്ചില്ലിൽ ചെന്നിരുന്നു……, എന്റെ സംശയം ഏറി വന്നു അതവളാണോ….?

അടുത്ത പേജിൽ തുടരുന്നു Minnaminug new kambikatha